Bu gün doğum günüm.... Aslında bu yazıya başlarken 26 dakikada geçmiş bulunuyor. Sevgili ailem iyi bir doğum günü için kısıtlı imkanlarına rağmen ellerinden geleni yaptı... Hoş ben de doğum günü çocuğu olmayı hiç bir zaman istemedim ama yinede hoş bir duygu sevdikleriniz tarafından onurlandırılmak.... Ama şimdi odamda gerçeklerle yüz yüzeyim... Sizin hiç kaderiniz bir insanın ağzından çıkacak bir evete mahkum oldumu? Benim olacak... Eğer yarın başvurduğum iş için patron hayır derse ben ve ailem ben başka bir işe kabul edilene kadar çok zor geçineceğiz. Belki geçinemeyeceğiz, aç kalacağız nasıl bir hayat lan bu? Bu yüzden zenginlerden nefret ediyorum ama elimden de bir şey gelmiyor. 20 li yaşlarda dünyayı değiştirmek isterdim, aslında hala değiştirmek istiyorum... ama acı olan ne biliyormusunuz... artık bunu yapamıyacağımı biliyorum, çünkü yönetenler çok güçlüler..
Uyuyamıyorum... Şu an yataktayım ve yazıyorum. hadi yatayım desem biliyorum ki uyuyamayacağım dönüp duracağım uykulu gözlerle ve vızıldayan bir beyinle acaba yarın ne olacak .. Telefon gelecekmi diye.
Ablam ve ablamın oğlan hepsi aynı beklenti içinde yarın telefon gelecekmi? Sessiz bir bekleyiş bu çünkü konuşacak pek bir şey yok, ama işin ilginç tarafı kaderimizi belirleyecek kişi olan patronun bundan haberi yok... Vereceği kararla 3 kişinin hayatını nasıl etkileyeceğinden haberi yok... Nasıl hayat lan bu...
Dua etmekten başka seçeneğim yok... Bunuda istiyerek yapacağım... Hoş ne zaman başım sıkışsa hemen duaya ve allaha sarılıyorum.. Hoş hep içimde var.. O beni biliyor ama böyle durumlarda utanarak dua ediyorum sanki sadece bu durumlarda hatırlıyomuşum yada aklıma geliyomuş gibi.
Telefon gelsede amına koyum gelmesede ..., demiyeceğim. Umarım gelir...Umarım umutla bakarız yarına...Umarım 4 kalp sevinir, Umarım güleriz, umarım korkmayız..... Nasıl bi dünya lan bu.. Aç kalma korkusu, iş bulamama korkusu.. Vay amınıza koyayım sizin
Uyuyamıyorum... Şu an yataktayım ve yazıyorum. hadi yatayım desem biliyorum ki uyuyamayacağım dönüp duracağım uykulu gözlerle ve vızıldayan bir beyinle acaba yarın ne olacak .. Telefon gelecekmi diye.
Ablam ve ablamın oğlan hepsi aynı beklenti içinde yarın telefon gelecekmi? Sessiz bir bekleyiş bu çünkü konuşacak pek bir şey yok, ama işin ilginç tarafı kaderimizi belirleyecek kişi olan patronun bundan haberi yok... Vereceği kararla 3 kişinin hayatını nasıl etkileyeceğinden haberi yok... Nasıl hayat lan bu...
Dua etmekten başka seçeneğim yok... Bunuda istiyerek yapacağım... Hoş ne zaman başım sıkışsa hemen duaya ve allaha sarılıyorum.. Hoş hep içimde var.. O beni biliyor ama böyle durumlarda utanarak dua ediyorum sanki sadece bu durumlarda hatırlıyomuşum yada aklıma geliyomuş gibi.
Telefon gelsede amına koyum gelmesede ..., demiyeceğim. Umarım gelir...Umarım umutla bakarız yarına...Umarım 4 kalp sevinir, Umarım güleriz, umarım korkmayız..... Nasıl bi dünya lan bu.. Aç kalma korkusu, iş bulamama korkusu.. Vay amınıza koyayım sizin
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder